Hoe de brein-computerinterface neurale signalen omzet in digitale controle

17

De afstand tussen siliciumchips en synapsen neemt af. Naarmate de rekenkracht toeneemt en ons neurologische begrip zich verdiept, werpt sciencefiction zijn kostuum af en wordt het concreter. Het gaat niet om sneller scrollen of slimmere stemassistenten. Voor ernstig gehandicapte personen vertegenwoordigen hersen-computerinterfaces (BCI’s) een potentiële revolutie in autonomie. Dit is een levenslijn.

Beeld waarbij visuele of auditieve informatie rechtstreeks naar de hersenschors wordt gestuurd. Stel je voor dat je met je wil een robotarm, een rolstoel of een cursor kunt besturen. Er zijn geen knoppen. Er is geen schakelaar. Denk maar na. We gaan dieper in op hoe deze systemen elektriciteit in actie omzetten, waar storingen optreden en hoe de toekomstperspectieven eruitzien.

Elektronisch brein

Brein-computerinterfaces werken omdat de hersenen in wezen een elektrische machine zijn. Het is een dicht netwerk van neuronen. Deze cellen zijn verbonden door dendrieten en axonen. Iedere herinnering, actie en gevoel veroorzaakt hier activiteit. De snelheid is duizelingwekkend. Signalen reizen van cel naar cel met een snelheid van maximaal 400 kilometer per uur.

Deze pulsen worden gegenereerd door verschillen in ionen over het membraan van neuronen. Dit is het elektrische potentieel. Myeline isoleert paden en voorkomt overspraak. De isolatie is echter niet perfect. Er lekt wat elektrische ruis uit. Onderzoekers houden dit lek in de gaten. Ze decoderen de patronen. Combineer ze vervolgens met externe commando’s.

De stroom is tweerichtingsverkeer. Dit is niet alleen de leesintentie. het voedt het gevoel terug. Denk aan je zicht. Als je rood ziet, vuurt je oogzenuw specifieke patronen af. Onderzoekers kunnen dit signaal reproduceren. Bevestig een camera. Het rode detectiesignaal wordt rechtstreeks naar de hersenen gestuurd. Blinde mensen kunnen kleuren waarnemen, zelfs als hun netvlies niet werkt. het omzeilen van de kapotte hardware.

BCI-invoer/uitvoer

De interface bestaat uit twee verschillende delen. Input leest de hersenen. De output beïnvloedt de wereld.

Het invoersysteem legt neurale gegevens vast. Ze moeten gevoelig genoeg zijn om zwak elektrisch gefluister op te vangen, zelfs in het constante geluid van biologische activiteit. De uitdaging is filteren. De hersenen zijn luid. Elke hartslag en ademhaling veroorzaakt interferentie. Het algoritme moet specifieke piekpatronen isoleren die overeenkomen met de intentie.

Uitvoersystemen voeren de opdracht uit. Zodra de verlangens van de hersenen zijn gedecodeerd, vertaalt de BCI ze. Een robothand sluit. Het tekstvak is gevuld. De drone kantelt naar links. De nauwkeurigheid hangt volledig af van hoe goed de invoer wordt geïnterpreteerd.

Er zijn invasieve en niet-invasieve routes. Invasieve methoden zoals geïmplanteerde elektroden leveren hifi-signalen op, maar vereisen een operatie. Niet-invasieve doppen zijn gemakkelijker te gebruiken en zitten op de hoofdhuid, maar de gegevenskwaliteit is modderiger. De keuze bepaalt wie toegang heeft en de betrouwbaarheid van de controles.

Welk pad wint? Het hangt af van de behoeften van de gebruiker. Chirurgen die millimeter-perfecte controle nodig hebben, kunnen het risico lopen op risico-implantaten. Een gamer die een gedachtegestuurd spel speelt, kan zich aan een hoofdband houden. Hoewel de technologie volwassen wordt, zijn de afwegingen nog steeds duidelijk.

Het doel is niet alleen om gedachten te lezen. Het gaat over het creëren van tweerichtingsverkeer tussen geest en machine.

De implicaties reiken verder dan medische toepassingen. Door computers de neurale syntaxis te leren begrijpen, wordt de deur geopend voor geheugenvergroting, sensorische expansie en zelfs nieuwe vormen van communicatie. Maar hardware is slechts het halve werk. De software moet chaos interpreteren.

Momenteel zijn de BCI’s onhandig. Ze vereisen kalibratie. ze zijn moe.

Signaaldecodering: van hoofdhuidsensoren tot hersenimplantaten

Hardwareproblemen vormen nog steeds het grootste knelpunt in de interfaces tussen hersenen en computers. Een niet-invasieve benadering maakt gebruik van elektro-encefalografie (EEG), waarbij elektrodenkapjes op de hoofdhuid worden geplaatst. Het is gemakkelijk aan te brengen, het werkt als een enorm filter. Natuurlijk blokkeert het de meeste elektrische interferentie, maar het vervormt ook de daadwerkelijke hersensignalen, waardoor nauwkeurigheid moeilijk wordt.

Voor alle duidelijkheid: wetenschappers gaan invasief te werk. Ze plaatsten de elektroden rechtstreeks op de grijze massa of plat op het oppervlak van de hersenen. De kwaliteit van het signaal verbetert aanzienlijk wanneer het apparaat op de plaats wordt geplaatst waar de activiteit plaatsvindt. Deze aanpak brengt echter hoge kosten met zich mee. Een operatie is vereist. Op de lange termijn vormt zich rondom het implantaat littekenweefsel als reactie van de hersenen op de aanval. Littekenweefsel isoleert uiteindelijk de elektroden en blokkeert het signaal.

De fysica blijft hetzelfde, ongeacht of de sensor zich op het hoofd of in de hersenschors bevindt. De elektroden detecteren kleine spanningsverschillen tussen neuronen. Computers versterken ruis, filteren ruis weg en proberen patronen te ontcijferen. Vroege analoge machines gebruikten stylussen om deze golven op papier te tekenen. Moderne systemen gebruiken software die pieken omzet in opdrachten.

Zintuiglijke input draait het script om. Hier fungeert BCI als een brug van de digitale wereld terug naar het brein. De camera maakt een foto. De computer zet de visuele informatie om in een specifiek spanningspatroon. Deze patronen worden naar het implantaat in de visuele cortex gestuurd. Als de codering correct is, vuurt het neuron. Het onderwerp ziet niet alleen gegevens; Ze zien foto’s.

Sitemapping met magnetische resonantiebeeldvorming

U kunt geen MRI-apparaat dragen. Het is een enorme, dure supermagneet. Maar het is onmisbaar voor de planning. De onderzoekers gebruikten functionele MRI om de hersenactiviteit vóór de operatie in kaart te brengen.

Neem een ​​patiënt die met zijn gedachten een robotarm wil besturen. Voordat ze in de schedel boren, worden ze in een MRI-scanner geplaatst. Er werd hen gevraagd zich voor te stellen dat ze hun linkerhand bewogen. De scanner verlicht specifieke gebieden die verantwoordelijk zijn voor die motorische activiteit. Neurochirurgen weten nu precies waar ze de elektroden moeten plaatsen voor maximale effectiviteit. Zonder deze kaart fotografeer je in het donker.

De statische hersenmythe

Decennia lang geloofde men dat het volwassen brein klaar was. Dit is een vaste structuur. Wanneer de groei stopt, verstijven de zenuwbanen. Natuurlijk kun je nieuwe trucjes leren, maar de hardware zelf blijft constant.

Deze theorie stierf in de jaren negentig.

De ontdekking van corticale plasticiteit veranderde alles. Dit laat zien dat het volwassen brein flexibel blijft. Richt jezelf opnieuw als reactie op nieuwe ervaringen, leerervaringen en pijn. Bij het leren van een taal of bij het herstellen van een beroerte komen andere delen van de hersenen tussenbeide om de beschadigde functies over te nemen. Er worden nieuwe verbindingen gemaakt. Oude snoeien weg.

Deze flexibiliteit is de geheime saus voor de adoptie van BCI. Dit betekent dat volwassen patiënten niet tegen een harde biologische muur vechten. Hun hersenen kunnen zich aanpassen aan de interface. Met implantaten stoppen de hersenen er uiteindelijk mee om het vreemde voorwerp als een indringer te behandelen. Het integreert het apparaat. Creëer nieuwe neurale paden rond de elektroden en behandel de elektroden als een ander onderdeel van uw zenuwstelsel.

Hoewel de technologie van nieuwigheid naar noodzaak evolueert, zijn interfacemechanismen nog steeds in oorlog met de biologie.

Denk eens aan het gemak van een gewone afstandsbediening. Stel je nu voor dat je het kanaal kunt veranderen zonder een vinger uit te steken. Het besturen van een videogame erop klinkt als een truc. Het is een technologiedemonstratie die het publiek even verblindt en vervolgens naar de achtergrond verdwijnt. Maar deze frivole toepassing is slechts het topje van de ijsberg. De werkelijke inzet is veel hoger.

Het vermogen om een ​​computercursor te manipuleren met mentale commando’s is geen speciale truc voor mensen met ernstige dwarslaesies of het lock-in-syndroom. Dit is een levenslijn. Het vertegenwoordigt een fundamentele verandering in onafhankelijkheid.

Dus hoe overbruggen we de kloof tussen de kleine elektrische pieken in de hersenen en de fysieke bewegingen van de robotarm?

Train je hersenen om machines te verplaatsen

Vroege experimenten begonnen niet met mensen. De onderzoekers gebruikten apen met elektroden geïmplanteerd. Aanvankelijk gebruikten de apen een fysieke joystick om de robotarm te besturen. De onderzoekers volgden de neurale signalen die tijdens dit proces werden gegenereerd. Ze zochten naar correlaties tussen bepaalde hersenactiviteit en bepaalde bewegingen.

Uiteindelijk hebben ze de joystick verwijderd. De aap leerde de robotarm te besturen met alleen signalen van het implantaat. Dit is een proof-of-concept. De hersenen kunnen leren de behoefte aan fysieke input te overwinnen.

Het toepassen hiervan op mensen, vooral op mensen met volledig verlies van motorische functies, is veel ingewikkelder. Gebruikers moeten worden opgeleid.

Overweeg een EEG-headset of een invasief implantaat. De proefpersonen stelden zich voor dat ze hun rechterhand sloten. Lichamelijk gebeurde er niets. Maar de software luistert.

Tijdens honderden of duizenden pogingen leerde de machine specifieke neurale codes die verband hielden met het idee van ‘hand sluiten’. De software die bij de robotprothese wordt geleverd, is geprogrammeerd om dit patroon te herkennen. Er wordt een signaal verzonden wanneer de gebruiker een idee heeft. De robothand sluit.

Het is een feedbackloop. De hersenen leren duidelijkere signalen te produceren. De software leert het preciezer te interpreteren.

Denken in coördinaten

Dezelfde logica is van toepassing op cursorbesturing. In plaats van fysieke gebaren denken gebruikers na over de bewegingsrichting: vooruit, links, rechts, achteruit.

Met voldoende oefening kunnen gebruikers nauwkeurige bediening leren. U kunt een cirkel op het scherm tekenen. U kunt de applicatie starten. U kunt door de menu’s navigeren en de tv bedienen.

Het theoretische eindpunt? Typen.

Stel je voor dat je een e-mail kunt typen met de snelheid van je gedachten, zonder het toetsenbord te gebruiken. Dit is geen sciencefiction meer. Dit is de volgende logische stap in de ontwikkeling van brein-computerinterfaces.

Beyond protheses: het herstellen van natuurlijke beweging

Zodra de basismechanismen voor het omzetten van ideeën in actie zijn geperfectioneerd, zullen toepassingen snel opschalen. Het is niet beperkt tot externe robotarmen.

Gebruikers met een beperking kunnen robotortheses gebruiken die aan hun ledematen worden bevestigd. Deze exoskeletten maken directe interactie met de omgeving mogelijk en herstellen eerder verloren mobiliteit.

Er is echter een directere manier. Deze technologie vereist niet noodzakelijkerwijs een “robotcomponent”.

Onderzoekers zoeken naar manieren om de beschadigde delen van het ruggenmerg volledig te omzeilen. De spieren van het lichaam worden geactiveerd door signalen rechtstreeks naar de zenuwen te sturen die de handbewegingen controleren. Wanneer de gebruiker wil bewegen, beweegt de hand. Er zijn geen externe apparaten nodig. De geest-spierverbinding is eenvoudigweg hersteld.

Vooruitkijken: zien en horen

Dat is slechts de motorische kant van de vergelijking. De andere kant van zintuiglijke ervaring heeft te maken met input.

We zien nu al vooruitgang op het gebied van cochleaire implantaten die het gehoor herstellen. De gelijktijdige ontwikkeling van kunstmatig zicht verlegt de grenzen van de oogwaarneming.

De BCI-technologie heeft de cirkel rondgemaakt en is meer geworden dan alleen mobiliteit. Het gaat over het waarnemen, voelen en omgaan met de wereld op een natuurlijke manier. De afstand tussen de geest en de machine wordt kleiner.

Wat zou er gebeuren als deze kloof volledig zou verdwijnen?

Hoewel cochleaire implantaten nog steeds de meest gevestigde en meest gebruikte hersen-computerinterface zijn, zijn ze verre van de enige toepassing. Om de volledige omvang van de interfacetechnologie tussen hersenen en computers te begrijpen, moeten we verder kijken dan hoortoestellen en naar de visuele cortex.

Het mechanisme begint bij het normale hoorsysteem. Geluidsgolven reizen door het oor, waardoor kleine organen gaan trillen, en uiteindelijk zet de gehoorzenuw deze trillingen om in elektrische signalen. Wanneer de fysieke structuur van het oor beschadigd raakt, breekt deze keten. Je zenuwen zijn misschien goed, maar ze zitten in stilte. Cochleaire implantaten vullen deze leemte op. Omzeil beschadigde hardware en zet geluidsgolven direct om in elektrische impulsen die rechtstreeks naar de gehoorzenuw worden gestuurd. Het resultaat is niet helemaal getrouw, maar het is goed genoeg om gesprekken te decoderen.

Visie is een heel ander beest.

Het verwerken van visuele gegevens vereist een veel complexere neurale architectuur dan audiogegevens. Als gevolg hiervan zijn visuele prothesen minder volwassen dan auditieve implantaten. De principes ervan weerspiegelen echter de benadering van een cochleair implantaat. Elektroden worden rechtstreeks in de visuele cortex geïmplanteerd, het gebied van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het interpreteren van retinale signalen.

De externe hardware lijkt op een bril met een kleine camera. Deze camera’s sturen videogegevens naar een computer, die de gegevens verwerkt en naar het interne implantaat stuurt. Gebruikers moeten een rigoureuze training ondergaan, vergelijkbaar met de revalidatie die nodig is voor gedachtegestuurde protheses, om te leren hoe ze deze nieuwe elektronische patronen in beelden kunnen interpreteren.

Is visie 20/20? Nee. Het is echter een werkbare oplossing die aanzienlijk is verbeterd sinds de eerste experimenten in de jaren zeventig.

Neem bijvoorbeeld Jens Naumann. Toen hij volledig blind werd, kreeg hij een implantaat van de tweede generatie. De technologie leverde voldoende sensorische input op om hem in staat te stellen zelfstandig door het metrosysteem van New York te navigeren. Hij kan ook rond de parkeerplaats rijden. Deze scène voelt alsof hij rechtstreeks uit science fiction komt, maar is geworteld in de technologie van vandaag.

Het apparaat van Naumann vertoont een opvallende gelijkenis met de VISOR die Geordi La Forge gebruikte in Star Trek: The Next Generation. De externe connector die zijn camerabril met de hersenelektroden verbindt, is conceptueel hetzelfde als het apparaat van La Forge. Het verschil? Naumann ziet het zichtbare spectrum. Hij mist het vermogen om infrarood licht en andere onzichtbare delen van het elektromagnetische spectrum te detecteren die de fictieve VISOR aankan.

Angst voor gedachtecontrole

Het vermogen om sensorische informatie in de hersenen te injecteren roept onvermijdelijk duistere vragen op. Als we signalen kunnen verzenden, kunnen we dan ook commando’s verzenden? Is mindcontrol echt een risico?

Het korte antwoord is nee.

Het injecteren van eenvoudige sensorische signalen is technisch moeilijk. Momenteel is het niet mogelijk om complexe onvrijwillige motorische commando’s te sturen die de vrije wil van een persoon overschrijven. De complexiteit van het zenuwstelsel die nodig is om bepaalde acties te controleren, staat op gespannen voet met de huidige technologie.

Er zijn ook praktische obstakels. Iedereen die het slachtoffer wordt van onvrijwillige gedachtencontrole moet worden ontvoerd en een uitgebreide invasieve hersenoperatie ondergaan om elektroden te implanteren. Dit zal niet discreet gebeuren. Mogelijk merkt u dit proces.

Daarom blijven dystopische scenario’s van de afstandsbediening van de geest, ondanks de technologische vooruitgang, tot het rijk van de fictie behoren. Tot nu toe is de Brain Computer Interface een hulpmiddel voor herstel, geen dwang.

De brute realiteit van brein-computerinterfaces

Hoewel we de basisconcepten van brein-computerinterfaces hebben besproken, willen we duidelijk maken dat ze nog niet volledig functioneel zijn. Wrijving heeft specifieke redenen.

De hersenen zijn een ingewikkelde puinhoop. Het is overdreven om te zeggen dat gedachten slechts elektrische signalen zijn. Je kijkt naar ongeveer 100 miljard neuronen. Ze zenden en ontvangen voortdurend signalen via een complex netwerk. Dit proces is voornamelijk te wijten aan chemische processen die niet door gewone hersengolven kunnen worden gedetecteerd. Het enige wat ze zien is elektriciteit.

Het volgende is de signaalkwaliteit. Het is zwak. EEG meet kleine elektrische spanningen. Het knipperen met de ogen van een onderwerp kan een sterker signaal produceren dan de daadwerkelijke hersenactiviteit die u probeert te lezen. Het is alsof je midden in een orkaan een gesprek probeert te horen. Verbeteringen in implantaten en sensoren zullen helpen, maar voorlopig is het lezen van hersensignalen luidruchtig. Statische elektriciteit is overal.

Draagbaarheid blijft een uitdaging. Vroege systemen werden aangesloten op een mainframe ter grootte van een kamer. Hoewel we een lange weg hebben afgelegd, hebben sommige hersen-computerinterfaces nog steeds kabels nodig. Draadloze opties vereisen doorgaans dat gebruikers een aparte computer hebben die ongeveer 10 kilogram weegt. Het is groot. Het zal lichter zijn. Het is meer draadloos. Maar we zijn er nog niet.

Wie bouwt brein-computerinterfaces?

Het vakgebied BCI ontwikkelt zich snel. Een aantal bedrijven ontpopt zich als belangrijke spelers op dit gebied. Hoewel de meeste innovaties zich nog in de onderzoeks- en ontwikkelingsfase bevinden, beginnen commerciële toepassingen vorm te krijgen.

Neuralink is opgericht door Elon Musk en is waarschijnlijk een zichtbare naam. Ze creëren implanteerbare apparaten die de kloof tussen de hersenen en externe hardware overbruggen. Het doel is tweeledig. De ene is de behandeling van neurologische ziekten en de andere is het mogelijk maken van geavanceerde mens-computerinteractie. Ze overwonnen een aantal belangrijke obstakels. Er zijn lopende klinische onderzoeken bij mensen, waaruit blijkt dat ernstig gehandicapte patiënten beweging en communicatie hebben herwonnen. Dit is een belangrijke stap van theorie naar praktijk.

Synchron gebruikt een ander pad. Ze ontwikkelen een minimaal invasieve hersen-computerinterface. Het apparaat kan via een bloedvat worden geïmplanteerd in plaats van een gat in de schedel te boren. Deze aanpak is gericht op verlamde patiënten die digitale apparaten met hun gedachten willen besturen. Minder invasief betekent minder risico. Dit is een praktisch alternatief voor traditionele open hersenchirurgie.

Op deze manier heb je een niet-invasieve speler. CTRL-Labs is nu onderdeel van Meta en doet onderzoek naar draagbare technologie. Ze richten zich op het omzetten van zenuwsignalen in commando’s met behulp van externe apparaten. Geen implantaten. Er is geen operatie nodig. Het doel van dit traject is om brein-computerinterfaces niet alleen beschikbaar te maken voor medische noodgevallen, maar ook voor dagelijks gebruik.

Dit zijn niet langer alleen maar wetenschappelijke projecten. Dit zijn prototypes voor nieuwe manieren van interactie met technologie.

Waarom is dit nu belangrijk?

Brein-computerinterfaces veranderen sciencefiction in technische problemen. We dromen niet alleen over het ‘wat’, we lossen het ‘hoe’ op.

Deze belofte houdt meer in dan alleen maar een afstandsbediening van de geest. Het gaat over het restauratiebureau. Voor mensen met ernstige beperkingen kunnen deze interfaces de controle over beweging, geluid en digitale omgevingen herstellen. Dit is een tastbare verbetering van de kwaliteit van leven.

We zijn getuige van de vroege stadia van deze verandering terwijl bedrijven als Neuralink, Synchronhron en Meta de grenzen blijven verleggen. Het zou de manier waarop we met machines omgaan opnieuw kunnen definiëren. Misschien krijgen we onze verloren zintuigen terug. We zouden ook kunnen gaan nadenken over gebruikersinterfaces waarvoor momenteel handen en ogen nodig zijn.

De uitdagingen blijven aanzienlijk. signaal ruis. Hardware-gewicht. Ethische kwesties met betrekking tot privacy en keuzevrijheid. Maar vandaag werd de basis gelegd. De toekomst, waarin BCI’s onderdeel worden van het dagelijks leven, komt niet volgend jaar. Maar het zal komen.

Veelgestelde vragen

Hoe werkt EEG BCI?
Detecteert veranderingen in de hersenfunctie. Elektroden op de hoofdhuid registreren deze signalen. De software zet ze om in commando’s. Op basis van deze mentale input kun je de cursor verplaatsen, woorden typen of robotarmen besturen.

Wat is het Brain Computer Interface-systeem?
Het is een combinatie van hardware (sensoren, implantaten) en software (signaalverwerking, commandomapping) die gegevensoverdracht tussen de hersenen en de computer mogelijk maakt.

Hoe wordt BCI geïmplementeerd?
Er zijn verschillende methoden. Elektroden kunnen op de hoofdhuid worden geplaatst (niet-invasief), op het oppervlak van de hersenen (gedeeltelijk invasief) of in het hersenweefsel (invasief). Gegevens stromen van de elektroden naar een processor die het doel interpreteert.

Wat zijn drie brein-computerinterfaces?
1. Invasieve hersencomputerinterface
2. Gedeeltelijk invasieve hersen-computerinterface
3. Niet-invasieve hersen-computerinterface

Het verschil zit hem in de locatie van de elektroden ten opzichte van de schedel en het hersenweefsel. Invasief geeft het duidelijkste signaal, maar brengt het grootste risico met zich mee. Niet-invasief is veilig, maar luidruchtig. Gedeeltelijk invasief ligt daar ergens tussenin.

Waar de volgende

Als u meer wilt weten, zoek dan in het Brain Computer Interface Project naar ons onderzoeksplan. Wired en Engadget hebben uitgebreide hardwaredekking. Voor biologie kun je de bronnen over de hersenen en Hoe het gehoor werkt raadplegen om de zintuiglijke input te begrijpen die we proberen te omzeilen.

De bronnen variëren van rapporten over NASA’s gedachtenleessystemen begin jaren 2000 tot recentere rapporten over Neuralink-proeven op mensen. Dit vakgebied is erg jong. Gegevens evolueren voortdurend. blijf op de hoogte.