Ik loop bijna elke dag. Het is al bijna tien jaar mijn routine. Ik doorsta verkoudheid. Ik race in hitte, regen en sneeuw. Ik liep tijdens de zwangerschap. Precies zes weken na de bevalling ging ik de stoep op. Ik loop zelfs met een baby in een draagzak.
Door dit alles heen ren ik bang.
In de zomer van 2016 werden in slechts twee weken tijd drie vrouwen in de Verenigde Staten gedood terwijl ze alleen aan het rennen waren. Dat jaar was geen anomalie. Uit een Runner’s World-enquête uit 2019 bleek dat 84 procent van de vrouwen tijdens het hardlopen enige vorm van intimidatie had ervaren. De incidenten varieerden van betasten en gevolgd worden tot geflitst worden. Er waren ook subtielere agressies zoals catcalls, agressief getoeter en obscene opmerkingen.
Vrouwen krijgen niet de luxe om over afgelegen paden te rennen of over verlaten wegen te lopen zonder een constante staat van alertheid. Degenen die eenzame tijd buitenshuis doorbrengen, weten hoe het is om op hun hoede te blijven, zelfs als adrenalinestoten en endorfines een euforische high veroorzaken.
De ongelijkheid is schrijnend. Het voelt voor een vrouw onverantwoord om ‘s nachts alleen te rennen, maar een man kan nog lang na zonsondergang met plezier de deur uit glippen. De realiteit is hard. Als vrouw rennen is onterecht gevaarlijk. Het Amerikaanse ministerie van Justitie publiceert geen direct beschikbare statistieken over aanvallen op hardlopers, zowel mannen als vrouwen. Er blijven nieuwsverhalen over overlevenden en slachtoffers achter.
“Hoewel de beste oplossing zou zijn om geweld tegen vrouwen uit te roeien, moeten we misschien sneller een verband vinden.”
Dus wat is het praktische antwoord? We kunnen niet wachten op systeemverandering. We hebben onmiddellijke hulpmiddelen nodig. Er bestaat nu een groeiende markt van veiligheidsapps en fysieke functies om veiligere trainingen voor iedereen te garanderen.
Tracking- en noodapps
Technologie biedt onmiddellijke zichtbaarheid voor degenen die solo trainen. Met Glympse kunnen vrienden of familie uw GPS-locatie gedurende een bepaalde tijd volgen. Ze hoeven de app niet te downloaden om uw voortgang te bekijken. Dit zorgt voor een digitale verbinding zonder dat er constante communicatie nodig is.
BSafe gaat nog een stap verder met een SOS-knop. Het bevat ook functies voor alledaags ongemak. U kunt een neptelefoontje ontvangen om een excuus te creëren om een ongemakkelijke situatie te verlaten. Er bestaat een terechte bezorgdheid over het per ongeluk activeren van deze paniekknoppen tijdens het registreren van kilometers, maar de optie blijft bestaan voor echte noodsituaties.
RoadID biedt een andere aanpak. Gebruikers laten een “ecrumb” achter voor familie en vrienden die geïnteresseerd zijn in hun verblijfplaats. Het beschikt ook over een “stationaire waarschuwing” -functie. Als het systeem detecteert dat u een onverwachte periode niet beweegt, pingt het geselecteerde contacten.
Fysieke verdedigingsuitrusting
Apps zijn nuttig, maar fysieke verdedigingssystemen blijven voor veel hardlopers een belangrijk onderdeel. Sommige sportbeha’s hebben nu kleine vakjes die speciaal zijn ontworpen voor een mes of pepperspray. Hierdoor blijft het item toegankelijk zonder dat je uitrusting groter wordt.
Er zijn ook gespecialiseerde gereedschappen op de markt gekomen. TigerLady biedt een intrekbaar klauwachtig zelfverdedigingsinstrument. Het is ontworpen om gemakkelijk te worden gedragen en snel te kunnen worden ingezet.
Go Guarded heeft een ring met gekartelde randen geïntroduceerd. Dit item is ontworpen voor gebruiksgemak op momenten met veel stress. Het dient zowel als sieraad als als potentieel afschrikmiddel.
Low-tech oplossingen
Als technologie als te veel wrijving aanvoelt, houden traditionele methoden nog steeds stand. Hardlopen met een vriend is de oudste en meest effectieve veiligheidsmaatregel.
Rennen met een grote, kolossale hond is een andere haalbare optie. Veel honden waarderen de oefening en bieden een zichtbaar afschrikmiddel tegen mogelijke bedreigingen.
De angst verdwijnt niet. De apps helpen. De uitrusting helpt. Maar de onderliggende ongelijkheid blijft bestaan. Kunnen we echt van vrouwen verwachten dat ze het buitenleven als een speeltuin beschouwen, terwijl de statistieken anders suggereren?
