Vijf maanden tot de tussentijdse evaluatie.
De Democraten zijn in rep en roer. Ze proberen de kiezers ervan te overtuigen dat de kosten van levensonderhoud belangrijker zijn dan al het andere.
Om het veld te laten landen, moeten er oude berichten verdwijnen. Klimaatverandering? Ooit een pijler, verdwijnt het naar de achtergrond. Matt Huber vindt dit prima. Eigenlijk vindt hij het goed.
Huber doceert aardrijkskunde in Syracuse. Hij schreef Klimaatverandering als klassenoorlog. Hij schreef ook een NYT-opiniestuk met een titel die eigenlijk zegt: stop met praten over het smelten van het ijs.
Hij vertelde Sean Rameswaram dat het decentraliseren van de crisis misschien wel het slimste spel is dat de Democraten nog hebben.
Waarom nu stoppen met praten?
Het markeert het einde van een experiment dat twintig jaar heeft geduurd. Twintig jaar lang hebben de Democraten alles ingezet op één idee: het klimaat zou een massacoalitie rond groene banen stimuleren. Huber denkt van niet meer. Het retorisch centreren van de ‘crisis’ heeft niet de macht of de meerderheid opgebouwd.
De meeste Amerikanen? Ze maken zich zorgen over hun portemonnee, niet over het weer.
Wanneer werd het het probleem?
- Een ongemakkelijke waarheid. Al Gore veranderde de tijdsgeest. Een paar jaar later kwam de financiële crash.
De stemming weerspiegelde de Grote Depressie. De mensen wilden publieke investeringen. Banen. De klimaatverandering zorgde voor de urgentie. Het argument voor enorme uitgaven bleef behouden. Het koppelde milieu aan economie.
Toen Alexandria Ocasio-Cortaz de Green New Deal doordrukte, hield de logica stand. Ze wilde een New Deal-achtige reactie op een economische noodsituatie.
Het is nooit gekomen.
In plaats daarvan kregen we de Covid-recessie. Een vreemde shutdown, niet het soort industriële ineenstorting dat een federaal banenprogramma vereist. Het ‘Green New Deal’-label werd bewapend. Snel. Huber was een stan. Hij hield van de positieve visie.
Maar de uitvoering verliep rommelig. Het FAQ-document uit 2019.
Het was een bizarre bewustzijnsstroom. Ze zeggen dat ze geen vliegtuigen of koeien zouden verbieden.
Fox News heeft het in beslag genomen. Het verhaal werd: “Ze willen hamburgers verbieden.”
Wat begon als een brede oproep van de arbeidersklasse werd een nieuwe cultuuroorlogsloopgraaf.
Biden wist dat hij die branding niet kon gebruiken. Hij noemde het in plaats daarvan de Inflation Reduction Act.
Het was de grootste milieuwetgeving in de Amerikaanse geschiedenis. Of dat zeiden ze. Nu? Niemand vermeldt het.
Huber wijst op de ontkoppeling. De IRA vertrouwde op langetermijnbelastingkredieten voor particuliere investeringen. Gemeenschappen kregen de projecten, maar associeerden ze niet met Biden. Ze zagen alleen particuliere bedrijven.
Ondertussen verpletterde de inflatie de arbeidersklasse.
Het Witte Huis wees op het bbp. Lage werkloosheid. De cijfers waren geweldig.
Mensen konden het bbp niet eten. Ze moesten betalen voor de boodschappen.
Het antwoord stond niet in de klimaatwetten. Het stond in de keuken.
2024 kwam en ging. Trump keerde terug. Hij heeft delen van de wet ingetrokken. De Amerikaanse uitstoot is in 2025 gestegen.
Deprimerend. Zeker.
Maar let op de kandidaten.
Democraten uit de arbeidersklasse. Leden van de Unie. Ze willen de rijken belasten. Ze willen Medicare-for-All.
Maar ze vermijden het C-woord.
Als ze het wel vermelden, koppelen ze het aan de energierekening. Naar betaalbaarheid. Ze realiseerden zich dat apocalyptische retoriek mensen niet in beweging brengt. Overleven wel.
Sam Forstag in Montana is een rookspringer. Hij parachuteert uit vliegtuigen om branden te bestrijden. Hij is lid van een vakbond. Bernie en AOC onderschrijven hem.
Zijn website? Klimaatverandering krijgt een korte vermelding, als dat zo is. Het is gekoppeld aan energiebanen.
Hetzelfde in Oklahoma. Een ijzerwerker.
Hetzelfde in Minnesota. Een stewardess.
Vijf jaar geleden waren dit de boodschappers van de Green New Deal. Nu? Ze houden het stil.
Kijk naar Zohran Mamdani.
Hij maakte gebruik van de publieke macht. Nu won hij op betaalbaarheid. Hij heeft het klimaat nauwelijks aangeraakt tijdens zijn verkiezingscampagne.
De boodschap kwam terecht: zo bouw je een coalitie. Dit is hoe je wint.
Huber huilt niet over deze spil.
“De klimaatuitdaging is een kwestie van macht.”
Het brak zijn hart niet. Het bewees zijn stelling.
Energie, transport, huisvesting. Dit zijn de sectoren die koolstofarm moeten worden gemaakt.
Dit zijn ook de sectoren waar de arbeidersklasse zich druk om maakt als hun geld op is.
Het schreeuwen van ‘existentiële dreiging’ bouwde geen macht op.
Focussen op de factuur voor elektriciteit? Misschien wel.
Zodra de macht is opgebouwd, kan de decarbonisatie volgen.
