Nostalgie komt soms anders over. Je scheert over een waterwereld. Je hoort dat bekende thema. Je lacht alsof je weer acht bent.
Ik heb StarFox op elke Nintendo-console gespeeld. Of dichtbij iedereen. Mijn uur met de Switch 2-build was genoeg om die kinderkoorts te veroorzaken.
Toen vertelde ik een jongere collega dat ik StarFox had gespeeld. Hij vroeg mij wat het was. Wat? Juist. Ik zou niet verrast moeten zijn. De franchise duikt op met de onregelmatigheid van een verdwaalde komeet. StarFox Zero verscheen tien jaar geleden op de Wii U. Daarvoor definieerde StarFox 64 een tijdperk in 1997. Het kreeg een poort op de 3DS. Het staat nu op de Switch via Nintendo 64 Online.
Nintendo heeft een overzichtsvideo geplaatst. Ik zag het. Ik heb echter maar een uurtje gespeeld. Ik wilde meteen meer.
De cameo van Fox McCloud in de Mario-film was niet subtiel.
Velen van ons mopperden dat deze uitgave van $ 50 slechts StarFox 64 in een chique jasje is. Teleurstelling, aanvankelijk. Maar kijk. Nintendo deed dit met Metroid Prime: Remastered. Het hield nog steeds stand. Waarom zou StarFox anders zijn?
Dat zou niet moeten.
De graphics zijn van het hoogste niveau voor de Switch 2. Framesnelheid? Boterachtig. Tussenfilmpjes zijn gloednieuw en brengen een Guardians of the Galaxy meets Star Wars -sfeer in het geheel.
De karakterontwerpen zijn duidelijk veranderd. Bont en veren weergegeven in hoge definitie. Sommige fans noemden het griezelig. Ze wilden tekenfilms. Ik hield van het wilde randje. Deze dieren voelen zich nu gevaarlijk, niet alleen knuffels met piloten in helmen.
Ik herkende elke hoek van het eerste niveau. Déjà vu zit erin als je de klassieker kent. Asteroïden. Raketten. Het is dezelfde lay-out, dezelfde beats. Maar de presentatie verkoopt het.
De echte aantrekkingskracht is echter niet alleen nostalgie. Het is wat ze hebben toegevoegd.
Ik heb coöp geprobeerd. Een vertegenwoordiger vloog met de Arwing terwijl ik een Joy-Con hanteerde in de ‘muismodus’. Gericht met een cursor. Voelde vreemd intuïtief. Meestal voelen muismodi aangeplakt, gimmickachtig en losgekoppeld. Niet hier. Omdat vijanden vanuit alle hoeken beschieten, is handmatig richten zinvol. Vooral in het first-person cockpitaanzicht. Het voegde een spanning toe die ik nog niet eerder had gevoeld.
Toen kwam de multiplayer. Dit is waar ik stopte met denken aan “remake” en begon plezier te maken.
Luchtgevechten. Open arena. Chaotisch, luid, snel. We waren vier tegen vier en probeerden tanks te vangen en naar de doelpoort te slepen terwijl we alles neerschoten. Het deed me meer denken aan Star Wars Battlefront arenagames dan aan Mario Kart -gevechten. Gewoon pure luchtchaos. Ik vond het geweldig.
Nintendo heeft zelfs een eigenaardigheid verborgen in GameChat. Een USB-webcam aansluiten? StarFox-avatars worden op je gezicht weergegeven. Ze openen hun mond als je praat. Gek. Authentiek. Ik merkte het nauwelijks tijdens het heetst van de strijd, maar het is een leuke bijkomstigheid voor sociaal spel.
Dus ja. Het is weer StarFox. Dezelfde missiestructuur, dezelfde iconen, dezelfde plotbeats.
Ik ben er echter dol op. En ik ben ongeduldig.
Maak alvast een nieuw verhaal. 🦊
