Laten we realistisch worden. $ 1.100 betalen voor de Motorola Razr Plus (2024) voelt als een bereik. Vooral als de standaard Razr comfortabel $ 800 kost. Je betaalt 300 dollar premie voor… wat precies?
De hardware is niet veel veranderd ten opzichte van voorgaande jaren.
Je krijgt een groter 3,4-inch coverscherm. Snel opladen (30 W versus het 15 W-achtige equivalent van de standaard, hoewel Moto over de hele linie vergelijkbare specificaties vermeldt, voelt de Plus sneller aan bij dagelijkse uitbarstingen). Een iets sterkere chip – de Snapdragon 7s Gen 2 – in plaats van de Exynos in het goedkopere model. Dat is alles.
Is de standaard Razr slechter? Het is prima. Het is capabel.
Maar biedt de Plus voldoende sap om de prijsstijging te rechtvaardigen? Nauwelijks.
Als je tevreden bent met een opvouwbare telefoon, is de goedkopere telefoon de slimmere aankoop.
De ontwerpval
Moto herhaalt de opvouwbare vorm nu al een paar cycli. Het resultaat is bekend. Gepolijst. Een beetje saai misschien, maar betrouwbaar.
Het coverscherm van de Plus is breder. Dat is het grote verkoopargument. Je kunt eigenlijk meer van een tweet zien zonder te vegen. U kunt langere berichten typen. Opgevouwen ziet het er strak uit. De gimmick van de “Flex-modus”, waarbij het halverwege vouwen van de telefoon de bovenste helft verandert in een zoeker voor video of een gradenboog voor kookvideo’s, is echt cool. Het voelt minder als een technische demo en meer als een nuttige gril als je er eenmaal aan gewend bent.
Vouw hem open en je kijkt naar een 6,9-inch OLED-paneel. Helder. Kleurrijk. Scherp. Het verwerkt webpagina’s en videogesprekken beter dan de modellen van vorig jaar.
Maar in je hand houden? Het voelt dun aan. Breekbaar. Je kent het wel met deze glazen sandwiches. Er is hier geen sprake van robuustheid. Het is delicate technologie voor mensen die zo van gadgets houden dat ze bang zijn dat ze vallen.
Batterij- en laadsnelheid
Hier verliest de bijnaam “Plus” zijn kracht.
De batterij is van hetzelfde formaat. De laadsnelheden zijn ongeveer vergelijkbaar. Krijg je misschien een uur extra op een zware dag? Misschien.
Maar tijdens de dagelijkse tests voelde ik me nooit gestrand. Beide telefoons gingen mee van het woon-werkverkeer in de ochtend tot het scrollen in de avond. Dankzij het snelle opladen van de Plus ben je sneller weer gezond: 30 watt versus 25 watt is geen verschil van dag en nacht, maar na zes maanden zul je de marge waarderen.
Wordt hij draadloos opgeladen? Nee. Reken er niet op.
Camera’s: goed genoeg
Koop geen opvouwbaar apparaat voor de fotografie. U zult er geen spijt van krijgen als u dit feit van tevoren accepteert.
De hoofdcamera van 50 MP op de Razr Plus maakt solide opnames bij daglicht. Kleuren knallen. Details zijn aanwezig. Het is beter dan de standaard Razr-uitvoer, die er bij vergelijkbaar licht vervaagd of enigszins luidruchtig uit kan zien. De camera aan de voorkant, verborgen achter het interne scherm, heeft een scherper en dynamischer bereik. Het zorgt ervoor dat selfies minder op webcambeelden lijken en meer op echte foto’s.
Maar zoomen? Vergeet het. Telefoto ontbreekt. Weinig licht? Strijd tijd. Beide telefoons raken een muur als de zon ondergaat. De Plus kan zeker iets beter omgaan met geluid, maar “beter” doet hier zwaar werk.
Video-opname? Zacht. Stabiel. Het werkt.
Prestaties en software
Leeuwebek 7s Gen 2 versus Exynos 2400s.
De Plus heeft de betere chip. Het is vlotter in apps. Het opent games sneller. Het warmt niet zo agressief op.
Maar hier is de harde waarheid.
Voor het verzenden van e-mails, surfen op TikTok en sms’en met je moeder is de Exynos prima.
Het snelladen van 30 W voelt alsof het werkt, maar de implementatie van Motorola is niet geavanceerd. De vernieuwingsfrequentie van het scherm is variabel. De kleuren zijn prima. Maar het is niet revolutionair.
Als je een upgrade uitvoert vanaf de Moto Razr+ 2020 (ja, ze bestaan), voelt dit als een enorme sprong. Het scherm is groter. De camera is beter.
Maar als je uit een 2022-model komt? Of zelfs de 2021? Houd je portemonnee vast. De verbeteringen zijn stapsgewijs. De afnemende rendementen worden door deze zaken hard getroffen.
De strategie van Motorola gaat minder over innovatie en meer over iteratie. Is dat een zonde? Niet als het werkt. Maar de standaardversie werkt voor de meeste.
Het oordeel: bespaar $ 300
U betaalt voor een breder omslagscherm. En een iets snellere chip. En opscheppen.
De meeste gebruikers zullen het bredere omslagscherm ongeveer twee dagen opmerken. Dan wordt het leven weer normaal.
De standaard Razr kost aanzienlijk minder. Er zit dezelfde batterij in. Een vergelijkbaar scherm (uitgevouwen). Soortgelijke video-opnamemogelijkheden.
Het standaardmodel heeft enkele softwarematige eigenaardigheden. Het kan stotteren bij het agressief schakelen tussen apps. De camera heeft minder details in schaduwen.
Maar de standaardtelefoon verwerkt 95% van wat u wilt dat een smartphone doet.
Als je een baan hebt waarbij je veel moet multitasken terwijl je met twee schermen tegelijk scrollt, zal de Snapdragon 7+ Gen 1 in de Plus vergevingsgezinder zijn. Als u het zich kunt veroorloven contant geld neer te zetten zonder het prijskaartje te controleren? Prima, neem de Plus. Het premium gevoel is iets fijner. Het scharnier heeft iets meer gewicht.
Anders sla je het over. De wiskunde werkt hier niet. Motorola vraagt je meer te betalen voor een verschil dat kleiner wordt naarmate je de telefoon langer gebruikt.
