Het is maandagochtend. Een rechtszaak valt weg. Zesentwintig mensen zeggen dat Meta hen niet zomaar heeft ontslagen. Ze zeggen dat een algoritme ze heeft uitgekozen omdat ze er niet waren.
“Deze claims zijn niet gefundeerd… beslissingen werden en worden door mensen genomen.”
Meta dringt aan. Maar de indiening bij de federale rechtbank vertelt een ander verhaal. Oakland is de locatie. De beschuldiging is simpel: AI-tools identificeerden de werknemers voor bezuinigingen. Met name degenen met beschermd verlof.
Hier is de opstelling. Ongeveer 8.000 banen verdwenen. Tien procent van het totale personeelsbestand. Dat is een enorme schommel. Meta gebruikte toetsaanslagmonitors. Activiteitendashboards. Prestatieranglijsten ondersteund door code.
De aanklagers zeggen dat dit systeem vervalst is.
Als u ouderschapsverlof opneemt, daalt uw aantal. Als u een accommodatie voor gehandicapten aanvraagt, vertraagt uw activiteit. De AI ziet de gegevens. Het weet niet waarom de gegevens laag zijn. Het weet gewoon dat je er traag uitziet. En in de zakenwereld is traag kijken gevaarlijk.
Alle zesentwintig eisers namen een of andere vorm van verlof voordat de bijl viel. Acht vrouwen waren met zwangerschaps- of zwangerschapsverlof. Vier mannen namen ouderschapsverlof op. Eén persoon had tijd nodig voor rouw en verzorging. Toen kwam de opzeggingsbrief.
Ze hebben niet iedereen onmiddellijk ontslagen. Dat was slim. De ontslagen beginnen op 22 juli. Op dit moment hebben de arbeiders nog steeds badges. Ze hebben nog steeds toegang. Maar ze wachten in het ongewisse.
Eén eiser beweert dat een manager expliciet was over het gevaar. Neem medisch verlof en u verhoogt uw ontslagkansen. Dat is geen beheer. Dat is beknelling. De rechtszaak citeert een waslijst met overtreden wetten. De wet op gezins- en ziekteverlof. De ADA. De Zwangere Arbeiders Fairness Act Het voelt als een schending van het leerboek.
Ongelijksoortige impact is hier de juridische term. Zelfs als Meta geen hekel had aan zwangere werkneemsters, deed het systeem hen pijn. Vrouwen nemen dat verlof vaker op. De AI vangt ze in het sleepnet. Het is niet noodzakelijk kwaadaardigheid. Het is wiskunde. Koude harde onverschillige wiskunde.
Meta wijst het allemaal af. Hun verklaring is soepel. Zakelijk. Ze zeggen dat mensen de beslissingen namen. Niet AI. Misschien gewoon mensen die gereedschap gebruiken?
Waarom voelen ze dan de behoefte om te zeggen dat het geen AI was?
Deze werknemers willen een bevel. Stop de klok. Houd ze aan het werk terwijl de zaak door arbitrage gaat. Voor hen is het dringend. Een baan verliezen tijdens de zwangerschap is niet alleen een inkomensprobleem. De zorgverzekering verdwijnt. Aandelenprijzen rotten weg. Sommigen worden geconfronteerd met immigratiegevolgen die hen het land zouden kunnen verlaten.
Onomkeerbare schade is een hoge lat die voor de rechter moet worden beantwoord. Ze moeten er snel overheen springen.
De zaak roept een grotere vraag op. Zijn we instrumenten aan het ontwikkelen die discriminatie automatiseren onder het mom van efficiëntie? De technologie gaat vooruit. De wet probeert een inhaalslag te maken. Er kan iemand gewond raken voordat iemand het doorheeft.
