Het is er. Litouwen heeft het zojuist goedgekeurd. De tweede halte. Nadat Nederland vorige maand de weg vrijmaakte, heeft Tesla’s Full Self-Driving-systeem een ander Europees thuis gevonden.
Waarom haasten? Nou ja, eigenlijk. Het is belangrijk voor de baas. Elon Musk verkoopt niet alleen meer auto’s. Hij zet de boerderij in op AI. Robotica. Een totaal andere identiteit. Zijn enorme loonpakket van $1 biljoen hangt af van het behalen van specifieke doelen. Eén daarvan is groot: 10 miljoen actieve FSD-abonnees in 2035. Dat is het aantal dat telt. Op dit moment hebben ze wereldwijd bijna 1,3 miljoen. Dat is alles. Vanaf daar een lange, steile klim.
De software bestaat sinds eind 2020 en heet bèta. Het wordt regelmatig bijgewerkt om bugs te onderdrukken, te sturen, van rijstrook te veranderen en zelf te parkeren. Vroeger kocht je het meteen. Niet meer. Januari markeerde een verschuiving. Nu huur je het. Negenennegentig dollar per maand. Gewoon vanwege het voorrecht.
Europa is traag. Zeker niet woedend. Toezichthouders kijken met gekruiste armen toe, in tegenstelling tot in de VS. Goedkeuring is een knelpunt. Voorlopig laten alleen Nederland en Litouwen het draaien. Maar er is een maas in de wet, misschien een sluiproute. De Nederlandse toezichthouder, de RDW, verzorgde de eerste goedkeuring. Ze dringen erop aan dat deze certificering in de hele EU van kracht wordt. Als het blijft plakken? De uitrol gaat sneller.
Op sommige plaatsen staan wachtrijen.
Het Griekse ministerie van Transport heeft afgelopen woensdag een wetsvoorstel laten vallen, met als doel FSD groen licht te geven.
België lijkt ook dichtbij, in navolging van het Nederlandse proces. Het is niet alleen Europa. U kunt deze software ook vinden in Australië, Canada en Mexico. Nieuw-Zeeland. Puerto Rico. Zuid-Korea. De Staten uiteraard.
FSD past bij de droom van Musk. Maar het is ook de enige die daadwerkelijk in handen is van de klant.
Hoe zit het met de volledig autonome dingen? De versie zonder dat er een bestuurder meekijkt? Dat is FSD zonder toezicht. Voor jou bestaat het niet. Nog niet. Hij zit vast in een kleine vloot robotaxis – ongeveer vijftig auto’s, als je genereus wilt zijn – die door Austin, Dallas en de grote stad Houston kruipt.
En Optimus, de robotman?
Nergens in de buurt van productie. Meestal nog maar een concept.
De Europese weg is smal, met voorzichtigheid geplaveid, en er mogen vandaag slechts twee auto’s op rijden. Wie wordt de volgende derde? Niemand weet het echt. Misschien Griekenland. Misschien gewoon tijd.
