Amazon heeft Bee gekocht. Ze hebben functies toegevoegd. Ik droeg het.
Het ding zit op je arm als een smartwatch die de tijd heeft opgegeven. Het registreert. Transcribeert. Samenvatting. In wezen een stenograaf in zakformaat voor chronisch ongeorganiseerden. Synchroniseer het met uw agenda en ontvang meldingen. Vergeet niets.
Het klinkt efficiënt.
Het klinkt als toezicht.
Het opzetten ervan is triviaal. Klik op de knop. Een groen lampje knippert – ja, het luistert. Als het licht uitgaat, verdwijnt de opname ook. De app puft door de audio en spuugt een samenvatting uit. Klaar.
Maar hier zit het probleem. Ik geef om privacy. Niet het performatieve soort, maar het echte, zweten onder de hitte soort. In een tijd waarin algoritmen mijn winkelgedrag beter kennen dan mijn moeder, wil ik niet dat een ander apparaat 24/7 mijn bestaan afluistert.
Dus ik heb het toch geprobeerd.
Omdat ik nieuwsgierig ben.
Omdat technologie opoffering vereist.
Vakbekwaamheid, persoonlijk ongemak
Bij werkt.
Heel goed, zelfs.
Ik heb het gebruikt tijdens een zakelijk gesprek. Eerst toestemming gevraagd. Blijkbaar. Het resultaat was schoon. Een gestructureerde samenvatting waarmee ik het opnieuw luisteren naar twintig minuten praten over de resultaten van het derde kwartaal kon overslaan. Behulpzaam? Ja. Revolutionair? Nee. Otter doet dit. Granola doet dit. Maar het dragen van de mogelijkheid is anders. Je houdt het apparaat de hele dag aan, laat het op de achtergrond draaien en vangt op wat je hebt gemist zonder een vinger uit te steken.
Voor een agenda vol vergaderingen is dit echt handig. Een professionele kruk.
Toen kwam de filmavond.
Ik droeg Bee terwijl ik met vrienden naar Reservoir Dogs keek. Ik maakte me zorgen. Zou het in paniek raken door de vulgariteit? Het geweld op het scherm verkeerd interpreteren als daadwerkelijk gevaar?
Dat gebeurde niet.
In plaats daarvan verwerkte de slimme wearable de chaotische dialoog, contextualiseerde de scène en bestempelde de interactie als ‘Tarantino Film Scene Analysis’.
Indrukwekkend.
Enigszins angstaanjagend.
De wearable begreep dat we film aan het analyseren waren. Het leek gewoon niet te begrijpen dat ik wilde dat het stopte.
Hier valt het transcript uit elkaar.
Samenvattingen zijn netjes.
Afschriften zijn rommelig.
Bee weet de helft van de tijd niet wie er spreekt. U moet luidsprekers handmatig taggen. Er worden stukjes gesprek gemist. Geen enorme gaten, net genoeg om je onvolledig te voelen. Een rommelig ontwerp in plaats van een eindproduct.
Het privacykoopje
En hier komen we terecht bij de werkelijke kosten.
Om dit allemaal te kunnen doen, heeft Bee sleutels van het kasteel nodig. Niet alleen audio.
Het wil uw locatie.
Jouw foto’s.
Contacten.
Kalender.
Gezondheidsgegevens, als je griezelig wilt worden met slaappatronen.
Dit is geen gadget voor verlegen mensen.
Om te kunnen functioneren heeft Bee uitgebreide toegang tot je leven nodig. Zowel digitaal als offline. Al deze gegevens? Het leeft in de cloud. Het antwoord van Bee is encryptie. Ze claimen robuuste audits, technische waarborgen en ‘state of the art’-bescherming. Standaard bedrijfspoëzie.
Werkt het? Gebruikelijk.
Kan Amazon alles beschermen? Waarschijnlijk niet.
Zij zijn het huis van wolken. Als wolken lekken, verdrinken we.
Bee plaagde een volledig lokale versie. Een apparaat dat audio verwerkt zonder het naar een server te sturen. Becca Farsace meldde dat ze de demo had gezien. Het zou alles veranderen.
Amazon is sindsdien stil gebleven op dat front.
Links hangend
Dus waar laat dit ons achter?
Als hulpmiddel? Een sterke concurrent. Een digitale secretaresse die uw gedachten opvangt, zelfs als u half slaapt in een directiekamer.
Als levensstijlkeuze? Een stuk.
Het dragen voelt alsof je een draad draagt. Zelfs als het jouw draad is.
Zelfs als de codering sterk is.
Het gemak is reëel.
Het ongemak is reëel.
Welke waardeer jij meer?
Of willen we de gegevens gewoon te graag hebben om de vraag te stellen?
