Biegam prawie codziennie. To mój plan od prawie dziesięciu lat. Biegam nawet będąc przeziębionym. Biegam w upale, deszczu i śniegu. Biegałam będąc w ciąży. Dokładnie sześć tygodni po porodzie poszłam pobiegać. Nawet biegam z dzieckiem w nosidełku.
I mimo tego wszystkiego biegnę ze strachem.
W ciągu zaledwie dwóch tygodni lata 2016 r. w Stanach Zjednoczonych zginęły trzy kobiety po samotnej ucieczce. Ten rok nie był wyjątkiem. Badanie Runner’s World z 2019 r. wykazało, że 84% kobiet doświadczyło jakiejś formy molestowania podczas biegania. Do incydentów dochodziło od nieprzyzwoitego dotykania i prześladowania po flash moby (gdzie ktoś pokazuje swoje genitalia). Występowały także bardziej subtelne formy agresji, takie jak obelżywe krzyki, agresywne trąbienie samochodem i nieprzyzwoite komentarze.
Kobiety nie mają luksusu biegania po odizolowanych szlakach lub spacerowania opuszczonymi drogami bez ciągłego stanu czujności. Ci, którzy spędzają czas sam na sam z naturą, wiedzą, jak to jest być w ciągłej gotowości, nawet gdy podnosi się adrenalina, a endorfiny wywołują euforyczny przypływ.
Przepaść jest uderzająca. Wydaje się nieodpowiedzialne, aby kobieta biegała samotnie nocą, podczas gdy mężczyzna mógł bezpiecznie wyjść z domu jeszcze długo po zachodzie słońca. Rzeczywistość jest brutalna. Bieganie jest niesprawiedliwie niebezpieczne dla kobiet. Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych nie publikuje łatwo dostępnych statystyk dotyczących ataków na biegaczy, niezależnie od płci. Pozostały nam jedynie wiadomości o ocalałych i ofiarach.
„Chociaż najlepszym rozwiązaniem byłoby wyeliminowanie przemocy wobec kobiet, być może powinniśmy znaleźć szybsze rozwiązanie tymczasowe”.
Jaka jest więc praktyczna odpowiedź? Nie możemy czekać na zmiany systemowe. Potrzebujemy natychmiastowych narzędzi. Obecnie rośnie rynek aplikacji zapewniających bezpieczeństwo i ochrony fizycznej, które pomagają zapewnić każdemu bezpieczniejsze treningi.
Aplikacje śledzące i awaryjne
Technologia zapewnia natychmiastową widoczność osobom ćwiczącym samotnie. Glympse umożliwia przyjaciołom i rodzinie śledzenie Twojej lokalizacji GPS przez określony czas. Nie muszą pobierać aplikacji, aby śledzić Twoje postępy. Tworzy to połączenie cyfrowe bez konieczności ciągłej komunikacji.
BSafe idzie o krok dalej, oferując przycisk SOS. Aplikacja posiada także funkcje pozwalające radzić sobie z codziennymi niewygodami. Możesz otrzymać telefon w tle, aby stworzyć wymówkę do wyjścia z nieprzyjemnej sytuacji. Istnieją uzasadnione obawy dotyczące przypadkowego naciśnięcia tych przycisków paniki podczas rejestrowania kilometrów, ale opcja ta pozostaje dostępna w rzeczywistych sytuacjach awaryjnych.
RoadID przyjmuje inne podejście. Użytkownicy zostawiają „ekruszum” (cyfrowy okruszek) rodzinie i przyjaciołom zainteresowanym ich miejscem pobytu. Dostępna jest również funkcja „alarm statyczny”. Jeśli system wykryje, że nie ruszałeś się przez nieoczekiwany czas, wyśle sygnał do wybranych kontaktów.
Sprzęt ochrony fizycznej
Aplikacje są pomocne, ale dla wielu biegaczy ochrona fizyczna pozostaje stała. Niektóre staniki sportowe mają teraz małe kieszonki zaprojektowane specjalnie do przechowywania noża lub gazu pieprzowego. Dzięki temu przedmiot będzie zawsze pod ręką, bez zwiększania objętości sprzętu.
Na rynku pojawiły się także narzędzia specjalistyczne. TigerLady oferuje wysuwane narzędzie do samoobrony przypominające pazury. Został zaprojektowany z myślą o komforcie noszenia i szybkiej aplikacji.
Go Guarded wprowadziło pierścionek z ząbkowanym brzegiem. Ten przedmiot został zaprojektowany z myślą o łatwości użycia w stresujących sytuacjach. Służy zarówno jako dekoracja, jak i potencjalny środek odstraszający.
Rozwiązania bez wysokiej technologii
Jeśli technologia wydaje się zbyt uciążliwa, tradycyjne metody nadal mają znaczenie. Bieganie z przyjacielem to najstarszy i najskuteczniejszy środek bezpieczeństwa.
Bieganie z dużym, nieporęcznym psem to kolejna realna opcja. Wiele psów ceni sobie aktywność fizyczną i stwarza widoczny efekt odstraszający przed potencjalnymi zagrożeniami.
Strach nie mija. Aplikacje pomagają. Sprzęt pomaga. Ale podstawowa nierówność pozostaje. Czy naprawdę możemy oczekiwać, że kobiety będą postrzegać przyrodę jako plac zabaw, skoro statystyki mówią inaczej?
