Je hebt geldige redenen om in iemands verleden te graven. Je organiseert een reünie van een middelbare school en moet oude vrienden opsporen. Je ontmoet een blind date en wilt hun achtergrond verifiëren. Of misschien ben je een journalist die een bron probeert te bereiken.
Dan is er de donkere kant. Sommige mensen gebruiken deze tools om ex-partners te stalken, tegenstanders lastig te vallen of publieke figuren te ‘doxen’ door huisadressen naar trollen te lekken.
Het enge is hoe gemakkelijk het is. Voor minder dan $ 10 kan iedereen met een creditcard een gedetailleerd rapport opvragen over vrijwel iedereen in de VS. Telefoonnummers. E-mailadressen. Thuisadressen. Namen van echtgenoten. Strafregisters. Faillissementen. Het is allemaal slechts een klik verwijderd.
Als u niet wilt dat deze gegevens openbaar worden gemaakt, kunt u deze dan verwijderen? Het antwoord is ja. Maar het is rommelig, vervelend en verre van perfect.
Waar uw gegevens vandaan komen
Sites als Spokeo, Whitepages.com en PeopleFinder zijn slechts het topje van de ijsberg. Privacybedrijf Kanary somt honderden van deze mensenzoekwebsites op.
Deze bedrijven zijn datamakelaars. Ze verzamelen en verkopen uw gegevens. De industrie is enorm groot en grotendeels ongereguleerd. Het omvat giganten als Google en kredietbureaus als Experian.
Hoe komen ze aan uw gegevens?
- Openbare archieven: Vastgoedtransacties, kiezersregistraties, huwelijksvergunningen, echtscheidingsdecreten, niet-verzegelde rechtszaken en registers van zedendelinquenten.
- Gekochte gegevens: Ze kopen informatie van leadgeneratiebedrijven die gegevens verzamelen via sweepstakes, enquêtes en mailinglijsten.
- Social Media Scraping: Ze struinen Facebook en LinkedIn af. Soms kopen ze gegevens rechtstreeks van deze platforms.
“Het meest bizarre vind ik dat ze jouw informatie verkopen of weggeven zonder dat je het weet”, zegt Yael Grauer, onderzoeksjournalist bij Consumer Reports die zich bezighoudt met digitale privacy. “Er is een database waarin ik iemands naam, adres en iedereen met wie ze samenleven kan opzoeken.”
De doe-het-zelf-methode: jezelf afmelden
Er bestaat geen federale wet. Er bestaat geen enkel ‘Niet zoeken’-formulier zoals het Nationale Bel-me-niet-register. Je kunt niet zomaar één vakje invullen en verdwijnen.
Californië is de enige staat met een wet die inwoners de mogelijkheid biedt om openbaarmaking en verwijdering van persoonlijke gegevens te eisen. Zelfs dan sluit het publiek beschikbare informatie uit.
Dus, wat is er nog over? U moet zich voor elke site afzonderlijk afmelden.
“Technisch gezien hoeft geen van hen u de mogelijkheid te geven zich af te melden”, zegt Grauer. “Ze doen dat uit ‘hoffelijkheid’, maar ze maken het vervelend en veranderen routinematig het proces om dat te doen.”
Grauer onderhoudt een bron genaamd de Big Ass Data Broker Opt-Out List. Het is een levend document waarin alle grote mensenzoeksites en hun specifieke verwijderingsproces worden vermeld. Sommige hebben eenvoudige onlineformulieren. Anderen vereisen meerdere identiteitsbewijzen. Ze markeert de makelaars met “hoge prioriteit” met doodshoofd.
Hier ziet u hoe u het zelf kunt doen:
- Zoek eerst. Typ uw naam in de site. Als je geen profiel hebt, sla dit dan over. Mogelijk vermijdt u helemaal het verzenden van uw gegevens naar een duistere operatie.
- Bescherm uw identiteitsbewijs. Als ze om een foto van uw rijbewijs vragen om te bewijzen wie u bent, gebruikt u de markeringstools van uw telefoon om uw licentienummer en burgerservicenummer onleesbaar te maken voordat u deze uploadt.
Waarom u iemand zou willen betalen
Dit zelf doen kost tijd. Minimaal zes werkdagen tot twee weken. En dat is nog maar de eerste ronde.
Geautomatiseerde dataminingsoftware is meedogenloos. Uw informatie zal weer verschijnen. U moet het proces elke zes maanden herhalen.
“Ik haat het dat mensen dit moeten doen”, geeft Grauer toe. “Omdat het zoveel moeilijker en tijdrovender is dan nodig is.”
Als je niet over de bandbreedte beschikt voor deze administratieve strijd, kun je iemand anders betalen om het te doen.
Diensten zoals Kanary en DeleteMe verzorgen het opschonen voor u. Ze monitoren uw gegevens en blijven deze verwijderen. De kosten? Ongeveer $ 90 tot $ 130 per jaar voor een individueel abonnement.
Voor sommigen koopt dat prijskaartje gemoedsrust. Voor anderen voelt het als het betalen van huur voor een leven dat privé had moeten blijven.
“Het meest bizarre vind ik dat ze jouw informatie verkopen of weggeven zonder dat je het weet.”
De Gouden Gids is nooit echt gestorven
Herinner je je nog de dikke mappen ter grootte van een telefoonboek die elk jaar op veranda’s verschenen? De Witte Gids voor woningen, de Gouden Gids voor bedrijven?
Ze zijn er nog steeds. Ze zijn net online gegaan. U kunt nog steeds lokale vermeldingen per stad of gemeente opzoeken. Het formaat veranderde. De privacynormen niet.
Uw gegevens zijn daar. Dat is altijd zo geweest. De vraag is nu hoeveel moeite u bereid bent te doen om het voor mensen moeilijker te maken om het te vinden.
